Σχετικά με εμάς
Αγαπητοί φίλοι,
Με χαρά σας καλωσορίζω στην προσωπική μου ιστοσελίδα!
Ως νέος μουσικός και παίκτης του μπουζουκιού, δημιουργώ αυτόν τον χώρο για να μοιραστώ μαζί σας την αγάπη μου για το λαϊκό μουσικό όργανο του μπουζουκιού και τις απέραντες δυνατότητες του. Φιλοδοξώ να βοηθήσω αρχάριους και επαγγελματίες ταλαντούχους του μπουζουκιού και εραστές της μουσικής γενικότερα, προβάλλοντας ταυτόχρονα το δικό μου έργο και ελπίζω να συνεχίσω να λαμβάνω την αγάπη και την υποστήριξή σας.
Μέσα από την ιστοσελίδα, θα έχετε τη δυνατότητα να αναπτύξετε τις δικές σας γνώσεις και δεξιότητες και να γνωρίσετε καλύτερα τη δουλειά μου. Θα βρείτε βίντεο από παραστάσεις και εμφανίσεις, πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές, μουσικά βιβλία, επιστημονικές εργασίες και παρτιτούρες, καθώς και αναλύσεις που στοχεύουν στην καλύτερη κατανόηση των παρτιτούρων και στην εμβάθυνση του μπουζουκιού και της μουσικής γενικότερα. Παράλληλα, θα ενημερώσετε για τις νέες παραστάσεις και συναυλίες που διοργανώνω, τόσο στην Ελλάδα όσο και όπου αλλού παρουσιαστεί η ευκαιρία.
Ως σολίστας και δάσκαλος του μπουζουκιού, με πανεπιστημιακή πλέον εκπαίδευση, στοχεύω στην προώθηση της δικής μου οπτικής πάνω στο μπουζούκι, που το θεωρεί απλά ως ένα εργαλείο έκφρασης συναισθημάτων οποιουδήποτε μουσικού είδους. Η φράση που ακόμα με ωριμάζει όλο και περισσότερο καλλιτεχνικά είναι ότι “η μουσική είναι μία” και με γνώμονα αυτήν θέλω να εμπνεύσω όσους αγαπούν αυτό το όργανο και να μοιραστώ μαζί τους ό,τι έχω μάθει μέχρι τώρα.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για τη στήριξή σας σε αυτό το νέο εγχείρημα. Η αγάπη και το ενδιαφέρον σας είναι η δύναμη που θα με βοηθήσει να προχωρήσω και να πραγματοποιήσω τους στόχους και τα όνειρά μου.
Δημήτρης Μονεμβασίτης
Βιογραφία
Γνωρίστε τον Δημήτρη
«Όταν πρωτοάκουσα τον ήχο του μπουζουκιού το ερωτεύτηκα. Δεν είχα ξανακούσει κάτι τόσο ωραίο ποτέ στη ζωή μου και αμέσως ήθελα να μάθω να το παίζω και να κάνω»
Κάτι τέτοιο δε λένε συνήθως όλοι για τα όργανα τους…;
Ε λοιπόν η δική μου μουσική ιστορία ξεκίνησε με το ζόρι! Όταν στην ηλικία των 12, ο πατέρας μου προσπάθησε να μου βάλει τα χέρια σε μια κιθάρα, που είχε εδώ και 30 χρόνια, για να μου δείξει λίγα πράγματα από τα λίγα που ήδη ήξερε. Ομολογώ ότι η πρώτη μου επαφή δεν πήγε πολύ καλά… για την ακρίβεια δεν ήθελα να ξαναπιάσω κιθάρα στα χέρια μου. Λίγο αργότερα, όμως, μου βγήκε μια αυθόρμητη ανάγκη να γράψω τις πρώτες μου μελωδίες. Έτσι άρχισα αυτοδίδαχτος να παίζω τραγουδάκια στην κιθάρα και να βγάζω δικά μου που δεν τα έδειξα ποτέ σε κανέναν…
Στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου, πάλι, έδωσα εξετάσεις σχεδόν με το ζόρι. Ο πατέρας μου με έπεισε… και ύστερα από προτροπή πάλι του ίδιου, αντί για κιθάρα διάλεξα να μάθω μπουζούκι. Από εκεί και πέρα ξεκινάει το πρώτο μου ταξίδι…
Ευχαριστώ κύριε Ν. Ανεμοδουριώτη, κύριε Α. Μπαρμπάτση, κύριε Χ. Σιάννα, κύριε Κ. Βασιλείου και φυσικά φίλε μου Γ. Καραγιάννη! Χάρις σας, αποφάσισα να πάρω το τρένο και να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να πάρω πτυχίο και μεταπτυχιακό, να μάθω, να παίξω και να γνωρίσω ακόμα δύο για μένα καθοριστικούς δασκάλους, τον κύριο Γ. Καραμφίλλη και τον κύριο Λ. Τσικουρίδη.
Το μπουζούκι δε το ερωτεύτηκα για τον τρόπο που ακουγόταν. Το ερωτεύτηκα για τον τρόπο που με άκουγε. Εξηγούσε τι ένιωθα καλύτερα από ότι το έκανα ποτέ εγώ μόνος μου. Όλοι καταλάβαιναν όταν έπαιζα. Δεν συνήθιζα να με καταλαβαίνουν όταν μιλάω… και το πιο περίεργο είναι ότι συνήθως μίλαγα σε κάποιον που δε με άκουγε εκείνη τη στιγμή, αλλά ένιωθα ότι με ακούει και ότι με καταλαβαίνει! Ακόμα και σήμερα αυτό προσπαθώ να κάνω. Προσπαθώ να μιλήσω στο μπουζούκι όπως μίλαγα μικρός και αυτό να μεταφράσει στους υπόλοιπους αυτά που ψιθυριστά ουρλιάζουν μέσα μου.
